กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จากนั้นเจียงเยวี่ยก็ลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง
เมื่อกู้เหย่เห็นเธอนิ่งไม่ขยับ จึงลองถามหยั่งเชิงว่า “อะไรจะไม่ทัน? เธอต้องรีบไปทำอะไร?”
เจียงเยวี่ยหันไปมองกู้เหย่ ยกมือขึ้นขยี้ผมแล้วพึมพำว่า “ไม่ได้รีบทำอะไรสักหน่อย!”
มุมปากของกู้เหย่ยกขึ้นทันที ก่อนจะรีบกดลง
เขานั่งอยู่ข้างเตียง ยื่นมือออกไปโอบเจียงเยวี่ยเข้ามาในอ้อมแขน
เจียงเยวี่ยเพียงต่อต้านไปตามสัญชาตญาณเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอีก
…
หลังจากเจียงเยวี่ยเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย ก่อนเปิดประตูเธอกำชับกู้เหย่ว่า “นายอย่าเพิ่งออกไป รอฉันเรียกแล้วค่อยออกมา!”
กู้เหย่ไม่พอใจ “เราสองคนเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย จะต้องแอบ ๆ ซ่อน ๆ ทำไม!”