กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สายตาของกู้เหย่กวาดผ่านกล่องไม้ที่เจียงเยวี่ยกอดไว้แน่น ก่อนจะมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่แดงจัดของเจียงเยวี่ย แม้เขาจะสงสัยว่าอะไรทำให้เธอหน้าแดงได้ถึงเพียงนี้ แต่เมื่อเห็นท่าทางประหม่าเช่นนั้นของเธอ เขาก็ไม่ได้ซักถามต่อ
ทว่าเมื่อกู้เหย่หันกลับไปมองผิวน้ำอีกครั้ง เรือที่หลิ่วเฟิ่งเซียนกับเจี่ยเฉิงนั่งอยู่ก็แล่นออกไปไกลแล้ว เขามองเห็นเพียงแผ่นหลังแข็งแรงกำยำของชายคนหนึ่งบนดาดฟ้า
กู้เหย่ขมวดคิ้ว
ในใจของเจียงเยวี่ยกำลังสบถว่า “เวรเอ๊ย เวรเอ๊ย” ซ้ำไปซ้ำมา เธอไม่ทันสังเกตเลยว่าสายตาของกู้เหย่ที่จับจ้องเจี่ยเฉิงนั้นเคร่งขรึมอย่างยิ่ง