กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฉันมาที่นี่ก็ยี่สิบกว่าวันแล้ว ถึงเวลาต้องไปแล้ว” เจียงเยวี่ยยิ้มบาง ๆ
“ไม่ ไม่ได้!” ทังจื่อหยางโพล่งออกมา พอพูดจบก็รู้ตัวว่าไม่ควรพูดแบบนั้น เกรงว่าเจียงเยวี่ยจะเข้าใจผิด เขาจึงรีบอธิบาย “ฉันหมายถึงว่า เธอ เธอไม่ได้บอกหรือว่าไม่มีที่ไป? ถ้าออกจากที่นี่แล้ว เธอ เธอจะไปไหน? เธอเป็นผู้หญิง อยู่ข้างนอกคนเดียวมันไม่ปลอดภัยเกินไป!”
“ไม่เป็นไร ฉันดูแลตัวเองได้” เจียงเยวี่ยเงยหน้ามองต้นจำปาล้วยไม้สูงใหญ่ในลานบ้าน ต้นไม้ของตระกูลทังต้นนี้ช่างเป็นเครื่องจักรผลิตดอกไม้จริง ๆ นี่ใกล้จะเดือนตุลาคมแล้ว แต่ทั้งต้นยังเต็มไปด้วยดอกจำปากล้วยไม้