กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนเจียงเยวี่ยลงมาชั้นล่าง เธอก็พบหวังผิงอันเข้า จึงถามว่า “กินมื้อเที่ยงหรือยัง?”
หวังผิงอันส่ายหน้า “ยังเลย กำลังจะไปโรงอาหาร!”
“เอาไป กินซะ ไม่ต้องเกรงใจ!” เจียงเยวี่ยยัดห่ออาหารใส่มือหวังผิงอัน
หวังผิงอัน “……”
เมื่อครู่เขาเพิ่งเดินผ่านห้องทำงานผู้บังคับกองพันกู้ และได้ยินเจียงเยวี่ยโมโหใส่ผู้บังคับกองพันกู้ว่า ต่อให้เอาข้าวนี่ไปทิ้งให้หมากินก็ไม่ให้เขา แต่ตอนนี้เธอกลับเอามาให้เขา ตกลงเขาควรกินหรือไม่ควรกินกันแน่?
ถ้าไม่กินก็ดูไม่ดี แต่ถ้ากินแล้วเขาจะไม่กลายเป็นหมาไปแล้วหรือ?
แต่หวังผิงอันก็ไม่ได้ลังเลอยู่นานนัก เจียงเยวี่ยเพิ่งเดินลงบันไดไปอย่างเดือดดาล กู้เหย่ก็เดินออกมาจากห้องทำงาน สีหน้าอึมครึม แรงกดดันแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ใบหน้าดำทะมึนราวกับหยดหมึกออกมาได้