กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แพทย์ทหารเถาสังเกตเห็นว่ากู้เหย่กำลังจ้องเขม็งมาทางตน จึงรีบพูดให้จบแล้วเผ่นออกไป อีกทั้งยังรู้กาลเทศะช่วยปิดประตูให้ด้วย
เจียงเยวี่ยนั่งลงข้างกู้เหย่ คล้องแขนเขาไว้ เงยหน้ามองเขาแล้วพูดว่า “กู้เหย่ ฉันมีเรื่องจะปรึกษานาย พรุ่งนี้ฉันอยากออกไปข้างนอกสักหน่อย”
“จะไปไหน?” กู้เหย่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตนรอดตายมาอย่างหวุดหวิดหรือไม่ ตอนนี้เพียงมองไม่เห็นเจียงเยวี่ยแค่ 1 วินาที เขาก็รู้สึกกระวนกระวายแล้ว
“ตอนฉันมารีบร้อนเกินไป เก็บมาแค่เสื้อผ้าที่ใส่ข้างนอก ไม่ได้เอาชุดชั้นในมาด้วย ฉันอยากไปซื้อสัก 2 ชุด” เจียงเยวี่ยไม่ได้เปลี่ยนชุดชั้นในมา 2 วันแล้ว ทนไม่ไหวอีกต่อไป
“ได้!” กู้เหย่กุมมือเจียงเยวี่ยไว้ แล้วถามอย่างเป็นธรรมชาติว่า “เงินพอไหม? ถ้าไม่พอ ฉัน—”