เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จุมพิตนี้มาอย่างกะทันหันและรุนแรงราวกับลมกรรโชกกับฝนตกหนัก เจียงเยวี่ยยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกกลืนกินลงไปแล้ว
ลมหายใจของกู้เหย่เจือกลิ่นสุรา ผสานเข้ากับกลิ่นหอมของไม้ซีดาร์และไผ่ โอบล้อมเจียงเยวี่ยเอาไว้แน่น
เจียงเยวี่ยไม่ได้ดื่มสุรา แต่กลับรู้สึกราวกับเมามายเช่นกัน
เมื่อจุมพิตสิ้นสุดลง กู้เหย่กับเจียงเยวี่ยยังคงเอาหน้าผากชนกัน แขนทั้งสองข้างของเจียงเยวี่ยยังอ่อนระทวยพาดอยู่บนไหล่ของกู้เหย่ แก้มของเธอแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำ หอบหายใจเบา ๆ
กู้เหย่จุมพิตเจียงเยวี่ยอีกครั้งอย่างอาลัยอาวรณ์ ขนตาของเจียงเยวี่ยสั่นไหวเบา ๆ เมื่อสบเข้ากับแววตาล้ำลึกของกู้เหย่ หัวใจของเธอก็สั่นสะท้านขึ้นมาเช่นกัน
เมื่อคืนกู้เหย่ก็มองเธอด้วยสายตาแบบนี้ เจียงเยวี่ยรู้สึกว่าเขาจะต้องมีเรื่องในใจแน่ ๆ
“กู้เหย่ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?” เจียงเยวี่ยถามพลางประคองใบหน้าของกู้เหย่ ก่อนพูดอย่างจริงจังว่า “คุณดูไม่ค่อยปกติเลย!”