กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อเจียงเยวี่ยได้ยินคำพูดของกู้เหย่ สมองของเธอก็พลันมึนงงไปชั่วขณะ สายตาเลื่อนไปมา ในบ้านมีเครื่องเคลือบลายครามงั้นหรือ? แต่บ้านของพวกเขาก็มีพื้นที่แค่นี้ แล้วจะยังมีที่วางของที่เธอไม่รู้อีกได้อย่างไร
กู้เหย่เห็นว่าเจียงเยวี่ยเข้าใจผิด จึงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ไม่ได้อยู่ที่นี่ อยู่บ้านเกิดของฉัน”
“อ๋อ ๆ ฉันก็ว่าอยู่!” เจียงเยวี่ยหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง แต่จากนั้นก็หัวเราะไม่ออกอีก กู้เหย่พูดอะไรเมื่อครู่นะ? บ้านเกิดของเขามีเครื่องเคลือบลายครามยุคหยวนงั้นหรือ
ยิ่งไปกว่านั้น สีหน้าของเขายามพูดถึงเรื่องนี้ยังดูสบาย ๆ ราวกับการบอกว่าที่บ้านมีชามข้าวกิน เป็นเรื่องธรรมดาสามัญอย่างยิ่ง
นี่มันเส้นเรื่องลับอะไรกัน