กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยามนี้เจียงเยวี่ยกำลังเงยหน้ามองกู้เหย่ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มแสนสดใส ในใจมีแต่ความคิดว่า ผู้ชายของฉันหล่อจริง ๆ!
หลังจากกู้เหย่พูดจบไป 2 วินาที เจียงเยวี่ยถึงได้รู้ตัวว่าเขาพูดอะไร
รอยยิ้มตรงมุมปากของเจียงเยวี่ยแข็งค้าง เธอคิดว่าตัวเองฟังผิด จึงตั้งใจถามซ้ำอีกครั้งว่า “กู้เหย่ เมื่อกี้นายพูดว่าอะไร?”
กู้เหย่ยังคงมองตรงไปข้างหน้า “เดินให้ดี!”
เจียงเยวี่ย “ไม่ใช่ประโยคนี้ ประโยคหลังต่างหาก!”
กู้เหย่กัดกระพุ้งแก้ม “อย่าเดินโยกก้น! ห้ามแอ่นก้น!”
เจียงเยวี่ยตกตะลึง โกรธจนจมูกพ่นลมหายใจฟืดฟาด เธอถลึงตามองกู้เหย่ “ฉันไปแอ่นก้นตั้งแต่เมื่อไหร่? ฉันก็เดินแบบนี้มาตลอด!”