กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“แน่นอนว่ามี!” วันนี้ถ้าไม่ใช่เพราะเหอจิ้งเซวียนพาเธอมา เจียงเยวี่ยคงถูกหน่วยป้องกันร่วมจับตัวไปแล้ว ดังนั้นในใจเธอจึงรู้สึกขอบคุณเขาไม่น้อย
เจียงเยวี่ยเห็นว่าเหอจิ้งเซวียนยังจะไปส่งเธอ จึงรีบโบกมือ “ไม่ต้องไปส่งแล้ว ฉันจำทางได้”
“ฉันจะไปส่งคุณออกจากตรอก ทางแถวนี้คดเคี้ยวมาก หลงทางได้ง่าย” เหอจิ้งเซวียนกล่าว
พอเหอจิ้งเซวียนพูดแบบนั้น เจียงเยวี่ยก็ไม่ได้ปฏิเสธอีก
คุณอาเหอร้องเรียกเจียงเยวี่ย “เสี่ยวเจียง คราวหน้ามากินข้าวที่บ้านอีกนะ!”
เจียงเยวี่ยคิดว่าคุณอาเหอเพียงพูดตามมารยาท จึงคิดในใจว่าคนยุคนี้ช่างเรียบง่ายและกระตือรือร้นจริง ๆ เพิ่งพบกันครั้งแรกก็สนิทสนมราวกับเป็นครอบครัวเดียวกันเสียแล้ว ทำเอาเธอรู้สึกกระดากอยู่บ้าง เจียงเยวี่ยจึงยิ้มรับ “ได้ค่ะ คุณอา!”