กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กู้เหย่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงนึกถึงคำว่าเกรงใจขึ้นมา แต่ความรู้สึกที่เจียงเยวี่ยมอบให้เขาในตอนนี้ก็คือแบบนั้น
“กู้เหย่ ทำไมยังยืนอยู่ล่ะ?” เจียงเยวี่ยเห็นกู้เหย่ยังยืนนิ่งไม่ขยับก็รู้สึกแปลกใจ อีกทั้งสายตาของกู้เหย่ก็ดูเหมือนจะจับจ้องเธออยู่เป็นระยะ
มองเธอทำไม? เธอก็เว้นที่นั่งไว้ให้เขาแล้วไม่ใช่หรือ?
ที่สำคัญกู้เหย่ตัวสูงเกินไป เขายืนอยู่ข้างเจียงเยวี่ยโดยไม่พูดอะไร ทำให้เจียงเยวี่ยรู้สึกกดดันมาก
“พ่อนั่งสิ!” หนิงหนิงใช้มือน้อย ๆ ตบที่ว่างข้างตัว
คราวนี้กู้เหย่จึงนั่งลง เขาถามหนิงหนิงว่า “กำลังคุยอะไรกับแม่อยู่?”
ตอนนั้นเองเจียงเยวี่ยก็ลุกขึ้นอีกครั้ง “พวกคุณคุยกันไปเถอะ ฉันไปวางตู้ก่อน”