กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“โอ๊ย ฟ้ามืดแล้วนี่!” เจียงเยวี่ยเงยหน้าขึ้นจึงพบว่าท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว เมื่อครู่นางมัวแต่ร้องเรียกอย่างจดจ่อจนไม่ทันสังเกต
คราวนี้เจียงเยวี่ยจึงรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง คำพูดนี้ของนางออกจะเป็นการหาเรื่องพูดอยู่ไม่น้อย
“เข้าบ้านกันเถอะ!” กู้เหย่กล่าว
ตอนนี้เป็นฤดูร้อน ยุงและแมลงมีอยู่มากมาย เจียงเยวี่ยได้ยินเสียงยุงเริ่มหึ่ง ๆ บินเข้ามารุมโจมตีอยู่ข้างหูแล้ว
กู้เหย่ลุกขึ้น เจียงเยวี่ยก็ลุกตาม ทั้งสองนั่งอยู่ใกล้กันอยู่แล้ว พอลุกขึ้นพร้อมกันกะทันหันจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะชนกัน
เจียงเยวี่ยหงายหลังไปอย่างแรง กู้เหย่ตาไวมือเร็ว รีบโอบเอวบางของนางไว้ “ระวัง!”
“อ๊าก!” เจียงเยวี่ยร้องด้วยความตกใจ มือคว้าจับเสื้อบริเวณหน้าอกของกู้เหย่โดยไม่รู้ตัว
เอ๊ะ?