เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กู้เหย่เดินออกไปได้ไม่กี่ก้าวอย่างฉุนเฉียว จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียง “ตุบ” ดังมาจากด้านหลัง
เขารีบหันกลับไป ก็เห็นเจียงเยวี่ยที่เมื่อครู่นี้ยังนั่งอยู่ตรงนั้นฟุบหน้าลงกับพื้น
“เจียงเยวี่ย!” กู้เหย่แทบจะพุ่งเข้าไปทันที
เขาประคองเจียงเยวี่ยขึ้นมา เห็นหน้าผากขาวเนียนของเธอบวมปูดเป็นก้อนใหญ่ ทั้งยังมีเลือดซึมออกมา จึงขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้
“เจียงเยวี่ย ได้ยินที่ฉันพูดไหม?” กู้เหย่ตบแก้มเจียงเยวี่ยเบา ๆ แต่เธอยังคงหลับตาสนิท ไม่มีปฏิกิริยาแม้แต่น้อย
กู้เหย่แตะหน้าผากของเธอ ทันทีที่สัมผัสก็รู้สึกร้อนระอุ
นี่เธอเป็นไข้หรือ?
กู้เหย่นึกถึงตอนที่เจียงเยวี่ยพุ่งเข้ามาจูบเขาเมื่อครู่นี้ ร่างกายของเธอก็ร้อนมากอยู่แล้ว ทันใดนั้นคิ้วของเขาก็ขมวดแน่นยิ่งกว่าเดิม
ใบหน้าหล่อเหลาของกู้เหย่เคร่งขรึมลง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็อุ้มเจียงเยวี่ยขึ้นมาในคราวเดียว
เธอดูอาการไม่ดีเลย ต้องไปโรงพยาบาล