เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 381 - บุตรแห่งกัวเจีย ปะทะ โจวหลางแห่งเจียงตง
ยามดึกสงัด จันทราอับแสง ลมพัดหวีดหวิว ค่ายใหญ่ตันเจียงโข่วตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงสายลมพัดผ่านช่องว่างของกระโจมดั่งเสียงคร่ำครวญแผ่วเบา
ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างยิ่งยวดก็ฉีกกระชากความเงียบงันแห่งราตรี ราวกับเสียงร่ำไห้ของวิญญาณร้ายจากยมโลก ชวนให้ผู้คนขวัญผวา
"ข้าศึกโจมตีค่าย ข้าศึกโจมตีค่าย รีบออกไปรับศึกเร็วเข้า"
สัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้นกะทันหันดุจสายฟ้าฟาดกลางเวหา ปลุกทหารปิ้งโจวที่กำลังจมดิ่งในห้วงนิทราให้สะดุ้งตื่นขึ้น พวกเขาไม่ได้เตรียมการป้องกันไว้แม้แต่น้อย ดั่งกบในน้ำอุ่น เมื่อเผชิญหน้ากับพายุคลั่งที่โหมกระหน่ำอย่างไม่ทันตั้งตัว จึงทำได้เพียงงุนงงไร้หนทางแก้ไข
ชั่วพริบตา ค่ายใหญ่ก็ปั่นป่วนโกลาหล ความหวาดผวาและความสับสนวุ่นวายลุกลามอย่างรวดเร็ว
บางคนยังคงอยู่ในความฝัน วิญญาณก็ลอยหลุดจากร่างไปสู่ปรโลก เสียชีวิตโดยไม่มีโอกาสได้ดิ้นรนเอาชีวิตรอด บางคนสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาก็ถูกม้าศึกที่ควบตะบึงเหยียบย่ำอย่างไม่ปรานี ร่างแหลกเหลวกลายเป็นกองเลือดเนื้อ ระหว่างความเป็นและความตายช่างเปราะบางและไร้ที่พึ่งพายิ่งนัก
คนที่เหลือรอดในที่สุดก็ได้สติจากความตระหนก พากันวิ่งกรูกระเจิงออกจากกระโจม แต่กลับพบว่าตนเองสับสนวุ่นวายดั่งแมลงวันไร้หัว บางคนหาเกราะไม่พบ ต้องเปลือยท่อนบนออกศึก บางคนคว้าอาวุธไม่ทัน ต้องมือเปล่าเข้ารับมือ