เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 377 - เฉาเชาเปิดศึกตัดสินกับหลิวเย่า
ในค่ำคืนที่สวี่โยวเดินทางมาถึงไฉซาง เขาได้นั่งจุดเทียนสนทนากับโจวยวี่ ทั้งสองคนสนทนากันอย่างลึกซึ้งจนกระทั่งแสงอรุณจับขอบฟ้า จึงได้ร่ำลากันด้วยความอาลัยอาวรณ์
ในใจของโจวยวี่ลอบระมัดระวังคนอย่างสวี่โยวอยู่เงียบๆ ย่อมเป็นความจริงที่สวี่โยวผู้นี้มีนิสัยโอ้อวดและชอบยกยอความดีความชอบของตนอยู่บ้าง ทว่าการเดินทางมายังเจียงตงในครานี้ เขาใช้ลิ้นยาวสามนิ้วหักล้างคำพูดของเหล่าบัณฑิตฝ่ายบุ๋นจนหมดสิ้น วาจาคมกริบจนทำให้ทุกคนตื่นตะลึง
ท้ายที่สุด เขายังสามารถเกลี้ยกล่อมซุนเฉวียน ทำให้จิตใจของอีกฝ่ายมั่นคงดั่งหินผา ผลักดันให้เกิดการทำสัญญาเป็นพันธมิตรของทั้งสองฝ่ายขึ้นมาได้
ยามนี้ ซุนเฉวียนต้องเผชิญกับความปราชัยติดๆ กัน เมืองหลายแห่งถูกตีแตก กำลังทหารใต้บัญชาแตกพ่ายระส่ำระสาย วิ่งหนีเตลิดไปทั่วทุกสารทิศ
โจวยวี่ตัดสินใจที่จะสวมเกราะออกศึกด้วยตนเอง เพื่อคลี่คลายวิกฤติตรงหน้า หากสถานการณ์ยังคงเลวร้ายลงไปกว่านี้ เกรงว่าแผ่นดินที่ซุนเซ่อเคยหลั่งเลือดเนื้อแย่งชิงมาในอดีต จะต้องมลายหายไปในพริบตา
ตึง ตึง ตึง
บนลานกว้างแห่งค่ายใหญ่ไฉซาง กลองรวมพลหลายสิบใบพลันส่งเสียงรัวขึ้นพร้อมกัน เสียงกลองถี่กระชั้นดั่งพายุคลั่ง คำรามกึกก้องประดุจสายฟ้าฟาดกลางเวหา สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทุกตารางนิ้วของผืนแผ่นดิน ธงแม่ทัพสีแดงสดปักอักษร "โจว" โบกสะบัดอย่างบ้าคลั่งตามแรงลม สะบัดไปมาซ้ายขวาอย่างรุนแรง ประหนึ่งกำลังบ่งบอกว่าพายุใหญ่กำลังจะมาเยือน