เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 373 - ยึดครองเซียงหยาง
สามวันต่อมา ยามราตรีมาเยือน ระหว่างฟ้าดินพลันเกิดความเปลี่ยนแปลง ดั่งภาพที่เคยวาดไว้ในแววตาลึกซึ้งของเจี่ยสวี่ หมอกหนาได้เข้าโอบล้อมเมืองโบราณเซียงหยางไว้อย่างเงียบเชียบ ซ่อนเมืองไว้ท่ามกลางความเลือนรางอย่างอ่อนโยน
ดินแดนจิงโจว ตั้งอยู่ทางทิศใต้ วสันตฤดูเริ่มอบอุ่นขึ้น สายหมอกจึงแวะเวียนมาเยือนบ่อยครั้ง ประหนึ่งฝีแปรงเฉพาะตัวของธรรมชาติ ที่แต่งแต้มความมืดมัวและสับสนลงบนผืนแผ่นดินนี้ เมื่อทอดสายตามองไป เห็นเพียงผืนดินสีขาวโพลน เงาผู้คนวูบวาบ ปรากฏให้เห็นรางๆ ราวกับก้าวเข้าสู่ห้วงแห่งความฝันอันเลื่อนลอย
"ดูหมอกหนาทั่วฟ้านี่สิ ฮ่าๆๆ นี่คือสวรรค์คุ้มครองจิงโจวของข้าแท้ๆ" เสียงของไช่เหมาทะลุม่านหมอก แฝงความตื่นเต้นและยินดีอย่างบ้าคลั่ง ก้องกังวานไปทั่วโลกอันเลือนรางแห่งนี้
ส่วนเหล่านักรบแดนเหนือใต้บัญชาของหลิวเย่า ซึ่งคุ้นชินกับความแจ่มใสและกว้างใหญ่ของภาคเหนือ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหมอกหนาอย่างกะทันหันเช่นนี้ ก็แสดงอาการเก้ๆ กังๆ ออกมาบ้าง
รอบด้านเป็นสีขาวเงิน เงาคนเลือนราง แม้กระทั่งเหล่านักรบผู้เจนศึก ผ่านการต่อสู้มานับครั้งไม่ถ้วน ในใจก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความหวั่นไหวและสับสนขึ้นมาบ้าง
ท่ามกลางความมืดมัวนี้ แม้จะเป็นสายตาที่คมกริบที่สุด ก็ยากจะจับร่องรอยของศัตรูได้ อย่าว่าแต่จะเปิดฉากโจมตีหรือตั้งรับอย่างมีประสิทธิภาพเลย
หลิวเย่าแหงนหน้ามองฟากฟ้า ทอดถอนใจยาวด้วยความจนปัญญา ในใจลอบรำพึงว่า สุดท้ายแล้วกำลังมนุษย์ก็ยากจะต้านทานอำนาจแห่งดินฟ้าอากาศได้