เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 371 - บุกสายฟ้าแลบยึดเมืองเซียงหยาง
"ฆ่า" ไช่เหมาและจางอวิ่นยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ เปล่งเสียงดังก้องกังวาน นำพานักรบใต้บัญชา เสียงโห่ร้องกู่ก้องสะเทือนฟ้าดิน พัดกระหน่ำไปข้างหน้าดั่งพายุคลั่ง พวกเขาเปรียบเสมือนม้าศึกที่หลุดจากบังเหียน วิ่งควบไปข้างหน้าท่ามกลางลมเหนือที่หวีดหวิว มุ่งตรงสู่หัวใจของเมืองเซียงหยาง
ในเวลานั้น ทางทิศเหนือของเมืองเซียงหยาง บนกำแพงเมืองมีทหารรักษาการณ์แน่นหนา ลูกศรตั้งเรียงรายดั่งผืนป่า เตรียมพร้อมรับศึกอย่างเข้มงวด ทว่าริมฝั่งเมืองใต้ กลับมีกำลังทหารกระจัดกระจาย การป้องกันอ่อนแออย่างยิ่ง ดั่งคันธนูที่ยังไม่ได้น้าวสาย รอคอยเพียงการโจมตีปลิดชีพ
กองทัพจู่โจมของไช่เหมาและจางอวิ่น เปรียบเสมือนกระบี่คมในความมืด เคลื่อนพลมาถึงใต้กำแพงเมืองอย่างเงียบเชียบ ทหารรักษาการณ์ไม่ทันตั้งตัว ได้แต่มองดูกองทัพศัตรูที่หลั่งไหลเข้ามาดั่งคลื่นสมุทรเชี่ยวกราก
ยิ่งไปกว่านั้น ภายในเมือง ฮั่วจวิ้นได้วางกำลังไว้ล่วงหน้าแล้ว ในฐานะไส้ศึก เขาเปิดประตูเมืองออกอย่างเงียบเชียบ ราวกับเปิดประตูแห่งชัยชนะให้แก่สายน้ำที่ไม่อาจหยุดยั้งได้สายนี้
ราษฎรในเมือง บ้างปิดประตูป้องกันตนเอง เพื่อแสวงหาความสงบสุขในกลียุค บ้างวางตัวเป็นคนนอก มองดูประวัติศาสตร์หมุนผ่านไปต่อหน้าต่อตาอย่างเฉยเมย
ยิ่งไปกว่านั้น บางคนเข้าใจผิดคิดว่าดาวพระศุกร์มาโปรด ถึงกับโบกสะบัดธงทิว ตะโกนต้อนรับ แสดงความคาดหวังอย่างแรงกล้าต่อการมาถึงของไช่เหมาและจางอวิ่น