เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 359 - การหลับนอนครั้งเดียวของเฉาเชา นำความตายมาสู่สองยอดคน
เมื่อเงาร่างของกลุ่มหลิวเย่าลับหายเข้าไปในประตูเมืองจนหมดสิ้น โจวเหรินก็ไม่อาจควบคุมตนเองได้อีกต่อไป ถูกพันธนาการไว้อย่างแน่นหนาภายในที่ว่าการ
"ปล่อยข้า เจ้าพวกคนทรยศ นายท่านปฏิบัติต่อพวกเจ้าดั่งพี่น้อง พวกเจ้ากลับเนรคุณ ทรยศต่อเขา"
"ข้าโจวเหริน ต่อให้กลายเป็นผีร้าย ก็จะต้องให้พวกเจ้าชดใช้ด้วยเลือด"
เวลานี้ ร่างกายของโจวเหรินถูกเชือกเส้นหนามัดไว้แน่น ตรึงติดกับเสาต้นใหญ่ใจกลางที่ว่าการ เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวของเขาดังก้องไปทั่วห้องโถงอันกว้างขวาง
ดวงตาที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งโทสะ ราวกับต้องการจะสับเหล่านักฆ่าแห่งลั่วหว่างรอบข้างให้เป็นหมื่นๆ ชิ้น หากสายตาสามารถฆ่าคนได้จริง นักฆ่าเหล่านี้คงวิญญาณแตกสลายไปนับพันครั้งแล้ว
หวงจงขมวดคิ้วแน่น เดินเข้ามาในที่ว่าการอย่างช้าๆ สายตาแฝงความสงสัยและความน่าเกรงขาม
"นี่มันเรื่องอะไรกัน"
ไท่อาได้ยินดังนั้น จึงรีบประสานมือคารวะ น้ำเสียงแฝงความจริงจัง
"ท่านแม่ทัพเฒ่าหวง เมื่อครู่โจวเหรินไม่ยอมจำนน พวกเราจึงต้องใช้มาตรการเล็กๆ น้อยๆ จัดการ"