เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 345 - การต่อสู้ดิ้นรนครั้งสุดท้ายของหยวนซู่
เวลานี้ ทัพใหญ่ของหยวนซู่เนื่องจากประตูเมืองอำเภอหลางหยาปิดสนิท จึงถูกกักไว้ภายนอก ขวัญกำลังใจของเหล่ากุนซือและทหารใต้บัญชา ดั่งใบไม้ร่วงในฤดูใบไม้ร่วง ร่วงโรยลงทุกวัน
ยิ่งไปกว่านั้น ทหารใหม่เหล่านั้นที่อยู่รอบกายหยวนซู่ เพิ่งเคยลิ้มรสความโหดร้ายของสนามรบเป็นครั้งแรก เมื่อเห็นกองทหารม้าเหล็กซีเหลียงพัดกระหน่ำมาดั่งพายุทมิฬ ความหวาดกลัวในใจดั่งคลื่นซัด จวนเจียนจะกลืนกินพวกเขาจนหมดสิ้น
ตลอดเส้นทาง ขบวนของหยวนซู่คล้ายถูกคมมีดที่มองไม่เห็นเฉือนขาด แตกพ่ายกลายเป็นความโกลาหล ทหารต่างพากันหลบหนีหรือยอมจำนน ทัพอันเกรียงไกรในวันวาน บัดนี้กลายเป็นเพียงทัศนียภาพอันน่าเวทนาในสนามรบ
กานหนิงกับหม่าเชา สองแม่ทัพเลือดเหล็ก ย่อมไม่ปล่อยให้โอกาสอันหาได้ยากยิ่งนี้หลุดลอยไปง่ายๆ ในสายตาของพวกเขา ทัพใหญ่ของหยวนซู่ในเวลานี้ ดั่งสัตว์ร้ายที่บาดเจ็บ เป็นเวลาที่ต้องซ้ำเติมให้สิ้นชีพ หากพลาดวันนี้ไป อาจไม่มีโอกาสอันดีเยี่ยมเช่นนี้ที่จะบดขยี้อดีตผู้ครองความเป็นใหญ่นี้ได้ในคราเดียวอีกแล้ว
ขณะที่กานหนิงและหม่าเชากำลังจะบีบกระชั้นเข้ามาอีกครา บนเส้นทางพลันมียอดขุนพลผู้หนึ่งพุ่งออกมาขวางหน้า
"เหลียงกังอยู่นี่แล้ว! ผู้ใดกล้ามาประลองความเป็นความตายกับข้า!"
พร้อมกับเสียงกู่ร้องอันกึกก้องสะเทือนฟ้าดิน ชายวัยกลางคนผู้มีท่วงท่าสง่างามควบม้าพุ่งออกมา ถือทวนยาว ด้านหลังมีทหารชั้นยอดติดตามมาแถวหนึ่ง สกัดกั้นเส้นทางของคนทั้งสองไว้อย่างเด็ดเดี่ยว