เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 329 - ทำลายความเป็นเอกภาพของตระกูลใหญ่แห่งจี้โจว
"นายท่าน เหตุใดท่านถึงได้เหม่อลอยไปเล่า" เตี่ยนเหวยส่งเสียงเตือนเบาๆ สะกิดหลิวเย่าที่กำลังเคลิบเคลิ้มเบาๆ
ในเวลานี้ เจินมี่เขินอายจนแก้มแดงระเรื่อ ก้มหน้าหลุบตาลง ดุจดอกท้อที่แรกแย้มหยาดเยิ้ม
"เอ่อ... ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ขออภัยจริงๆ เมื่อครู่ใจลอยไปชั่วขณะ เสียมารยาทแล้ว" หลิวเย่าคล้ายกับเพิ่งตื่นจากภวังค์ รีบกล่าวขออภัยด้วยรอยยิ้ม
กล่าวจบ เขาก็ดึงสาบเสื้อให้เข้าที่ กล่าวอย่างจริงจังว่า "ตัวข้าหลิวเย่า นามรองจื่ออี๋ วันนี้ได้ยลโฉมของแม่นาง นับเป็นวาสนาที่สั่งสมมาแต่ชาติปางก่อนจริงๆ"
คนตระกูลเจินที่อยู่ด้านข้างเห็นดังนั้น ต่างก็ยินดีในใจ สบตากันอย่างรู้ความ มีหรือที่พวกเขาจะดูไม่ออก ว่าหลิวเย่าเกิดความชื่นชอบในตัวเจินมี่เข้าแล้ว
สองมือของเจินเหยาถูเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ในดวงตาทอประกายความตื่นเต้นที่ไม่อาจสะกดไว้ได้ ในหัวหมุนวนอย่างรวดเร็วว่าจะทำอย่างไรให้ความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสองอบอุ่นขึ้นมาดั่งแสงแดดยามวสันต์
"นายท่าน ท่านทราบหรือไม่ ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน เหล่าปัญญาชนผู้ทรงภูมิล้วนชอบใช้สุราผูกมิตร ร่ายบทกวี น้องห้าของข้านี้ มีใจรักในบทกวีและตำรามาตั้งแต่เด็ก มักจะจมดิ่งอยู่ในกลิ่นอายแห่งน้ำหมึกเสมอ"
"ในเวลานี้ บรรยากาศช่างเหมาะสมดั่งสวรรค์สร้าง ท่านคิดว่าเหตุใดไม่ถือโอกาสอันดีนี้ ดื่มสุราร่วมกันสักสองสามจอก ร่ายบทกวีสักบท ใช้บทกวีสื่อความรู้สึก มิใช่เรื่องงดงามหรอกหรือ"