เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 328 - เทพธิดาแห่งลำน้ำลั่ว
ในเวลานี้ ไช่เหยี่ยนจับสังเกตเห็นร่องรอยแห่งความลำบากใจอันยากจะสังเกตเห็นบนใบหน้าของหลิวเย่าได้อย่างเฉียบแหลม
"ในใจท่านพี่มีความรู้สึกผิดอยู่ใช่หรือไม่" นางเอ่ยถามเบาๆ น้ำเสียงแฝงความอ่อนโยนและความเข้าใจอยู่หลายส่วน
หลิวเย่าได้ยินดังนั้น ค่อยๆ ก้มหน้าลง น้ำเสียงเจือความรู้สึกผิดและตำหนิตนเอง "หลายปีมานี้ พวกเจ้าติดตามข้าเดินทางร่อนเร่ไปทั่วสารทิศ จากลั่วหยางอันเจริญรุ่งเรืองไปยังเปิ้งโจวอันห่างไกล จากนั้นก็ไปยังยงโจวอันสูงชัน ท้ายที่สุดมาลงหลักปักฐาน ณ จี้โจวอันกว้างใหญ่นี้ ตลอดเส้นทาง พวกเรายังต้องเผชิญกับการลอบดักสังหารหลายครั้ง ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน ทว่าข้ากลับยังคงพาพวกผู้หญิงกลับมาอยู่เรื่อยๆ ฝากฝังภาระหน้าที่อันหนักอึ้งในการดูแลพวกนางไว้กับพวกเจ้า"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง กล่าวต่อไปว่า "ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงครอบครัวของหลี่ว์ปู้ หลายปีมานี้ก็ล้วนอาศัยเจ้าคอยดูแลเอาใจใส่ ภาระบนบ่าของเจ้า ช่างหนักอึ้งเหลือเกิน"
ระหว่างคำพูด สายตาของหลิวเย่าเผยความซาบซึ้งใจและความรู้สึกผิดที่มีต่อไช่เหยี่ยนออกมาอย่างลึกซึ้ง
ไช่เหยี่ยนขยับฝีเท้าเบาๆ ค่อยๆ นั่งลงข้างกายหลิวเย่า สองมือโอบกอดเขาไว้อย่างอ่อนโยน ในดวงตาอ่อนหวานดั่งสายน้ำ เอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา "ท่านพี่มีความตั้งใจเช่นนี้ ผู้น้องก็ซาบซึ้งใจยิ่งแล้ว ท่านรักใคร่เอ็นดูผู้น้องเป็นอย่างดี ทั้งยังปฏิบัติต่อผู้น้องด้วยฐานะภรรยาเสมอภาค ในใจของผู้น้องก็พึงพอใจอย่างหาที่สุดมิได้แล้ว"