กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 306 - เหยียนเหลียง: บอกนายท่าน ข้าไม่ใช่คนขลาด!
วันถัดมา เมืองจงซานจวิ้นเฉิงอันเคยขาดแคลนเสบียงอาหารแห่งนี้ กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเนื้อสัตว์อย่างน่าอัศจรรย์ ราวกับสายลมวสันต์พัดผ่านผืนทะเลทราย นำพาประกายแห่งชีวิตหวนคืนมา
แสงตะวันยามเช้าเพิ่งสาดส่อง ทหารทุกนายผู้ทำหน้าที่เฝ้ารักษาบนกำแพงเมือง ต่างได้รับส่วนแบ่งเนื้อสัตว์ล้ำค่าชิ้นหนึ่งอย่างไม่คาดฝัน ทว่าลาภปากที่หาได้ยากนี้ดูเหมือนจะไม่สมบูรณ์แบบนัก ความหยาบกร้านของเนื้อและรสเปรี้ยวฝาดจางๆ ทำให้ทหารหาญไม่น้อยหลังได้ลิ้มลอง ต้องเผยรอยยิ้มเจื่อนพร้อมเอ่ยล้อเลียนด้วยความจนใจ
เอ้อร์หนิวมองก้อนเนื้อในชาม แล้วอดไม่ได้ที่จะอาเจียนออกมา