กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 286 - หมาป่าขาว
สายตาของหลิวเย่าทอดมองไปยังเจ้าเมืองทั้งสองท่านที่ล่วงเลยเข้าสู่วัยกลางคนจนผมสองข้างขมับเริ่มแซมขาวด้วยความอ่อนโยน ทั้งสองคนเปรียบเสมือนศิลาผาใหญ่ท่ามกลางสายธารแห่งกาลเวลา สุขุม มั่นคง และเด็ดเดี่ยว
"หวังเหมิ่ง เจ้าเมืองจวิ้นเสวียนทู่ ขอกราบคารวะท่านแม่ทัพใหญ่" หวังเหมิ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นทรงพลัง แฝงไว้ด้วยความทะนงที่ไม่ยอมสยบ
"เหมิงเทียน เจ้าเมืองจวิ้นเล่อล่าง ขอคารวะท่านแม่ทัพ รอยลโฉมท่านอยู่นานแล้ว" เหมิงเทียนกล่าวตามมาติดๆ ในน้ำเสียงแฝงความตื่นเต้นที่ยากจะสังเกต
"ท่านเจ้าเมืองทั้งสองไม่ต้องมากพิธี เชิญนั่งลงก่อนเถิด" หลิวเย่ายิ้มแย้ม ท่วงท่าทุกการเคลื่อนไหวเปี่ยมด้วยสง่าราศีของยอดขุนพล