กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 203 - ชนเผ่าซีเชียง
เวลาผ่านไปหลายวันอย่างเงียบเชียบ แสงอรุณเพิ่งจับขอบฟ้า ริมฝั่งแม่น้ำเว่ยสุ่ยถูกโอบล้อมด้วยแสงสีทองอ่อนๆ
ค่ายพักอันกว้างใหญ่ของชาวเชียง ดั่งอสูรยักษ์ที่หลับใหล ค่อยๆ ตื่นขึ้นท่ามกลางแสงยามเช้า หัวหน้าเผ่ากว่าสามสิบคน สวมใส่หนังสัตว์ บนศีรษะประดับขนนกอินทรี นำเหล่านักรบและคนในเผ่าของตน คุกเข่าลงบนพื้นอย่างพร้อมเพรียง หันหน้าไปทางทิศตะวันออกที่ดวงตะวันสีแดงกำลังจะโผล่พ้นขอบฟ้า ประกอบพิธีกรรมบวงสรวงอันเก่าแก่อย่างเคร่งครัด
บนผืนดินที่ได้รับการคุ้มครองจากเทพแห่งธรรมชาตินี้ พวกเขายึดถือฝูงหมาป่าเป็นสัญลักษณ์สูงสุด เชื่อมั่นว่าเทพหมาป่าคือเทพผู้พิทักษ์ที่นำทางการเอาชีวิตรอดและการต่อสู้