กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 202 - ซีเชียงบุกโจมตี
เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายวัน ภายในกระโจมบัญชาการอบอวลไปด้วยความอึมครึมที่ยากจะบรรยาย
เหยียนเหลียง ยอดขุนศึกผู้ผ่านศึกมาอย่างโชกโชน ยามนี้ในใจสับสนวุ่นวาย ระหว่างคิ้วเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้มอันลึกซึ้ง เขาไม่คาดคิดเลยว่า ตนเองที่สวมเกราะจับดาบ หลั่งเลือดสู้รบมานับคืนวันอันยาวนาน ยามนี้กลับต้องมามีฐานะทัดเทียมกับคนมาใหม่
เขานั่งอยู่หน้าโต๊ะเพียงลำพัง ข้างกายมีกาเหล้าแรงที่ยังไม่เย็น นิ้วมือหมุนจอกเหล้าไปมาอย่างเหม่อลอย ยกขึ้นดื่มจอกแล้วจอกเล่า หวังจะใช้ฤทธิ์สุราขับไล่หมอกควันในใจ หยาดสุราที่ไหลผ่านลำคอ คล้ายกำลังบอกเล่าถึงความรุ่งโรจน์ในวันวานและความจนใจในวันนี้