กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 121 - การเอาตัวรอดของสือฉางซื่อ
ทว่า เพียงแค่อาศัยศีรษะของเจียนซั่วเป็นของกำนัล น้ำหนักของมันดูเหมือนจะยังไม่เพียงพอ
แววตาของจางร่างเปล่งประกายซับซ้อน ค่อยๆ กวาดสายตามองทุกคนรอบข้าง สายตาคู่นั้นทั้งเด็ดเดี่ยว ทั้งยังซ่อนเร้นการคำนวณที่ยากจะหยั่งถึง
"ในยามคับขันชี้เป็นชี้ตายเช่นนี้ มีเพียงผู้เดียวที่จะช่วยชีวิตพวกเราได้ นั่นคือเหอไทเฮา ทุกท่าน นับแต่บัดนี้เป็นต้นไป ชีวิตพวกเราล้วนผูกไว้บนเส้นด้ายเดียวกัน นั่นคือต้องไปยังตำหนักของไทเฮา ใช้ท่าทีที่ต่ำต้อยที่สุดของพวกเรา ร้องขอความเมตตาจากนาง"
"จงจำไว้ การแสดงของพวกเราต้องแนบเนียนถึงกระดูก ต้องโศกเศร้าอาดูรถึงขีดสุด อย่าได้ปล่อยให้พิรุธแม้เพียงนิดเดียว กลายมาเป็นเชื้อไฟที่ฝังร่างพวกเราเด็ดขาด"