กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 7 คุณกับชิงเฉี่ยนกลับบ้านด้วยกันเถอะ
เวินชิงได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้น
สิ่งที่เห็นคือเด็กหนุ่มในชุดบาสเกตบอลกำลังยืนอยู่ข้างกายเธอ
เขามีรูปร่างสูงโปร่ง สูงถึง 183 เซนติเมตร ผิวสีแทนมาตรฐาน บนข้อมือสวมสายรัดยางที่มีสัญลักษณ์ของโรเล็กซ์อยู่
ทั้งร่างแผ่ซ่านด้วยบรรยากาศที่เปิดเผยและหยิ่งยโส
เวินชิงชะงักไปเล็กน้อย ราวกับกำลังนึกชื่อของคนผู้นี้อยู่
ครู่หนึ่งต่อมาเธอก็ส่ายหัว “ไม่ต้องการความช่วยเหลือค่ะ ขอบคุณ!”
ชุยฮ่าวถูกปฏิเสธก็รู้สึกเสียหน้าไม่น้อย ถึงขั้นคิดจะลงมือฉวยเอาดื้อ ๆ
แต่พอเอื้อมมือไปได้ครึ่งทาง เห็นเวินชิงกอดหนังสือไว้แน่น เขาก็หดมือกลับไป
“งั้นถ้าเพื่อนนักเรียนเวินชิงมีอะไรต้องการความช่วยเหลือก็เรียกผมได้นะ”