บทที่ 950 ค่ำคืนที่แสนธรรมดาและอบอุ่น

บทที่ 951 ค่ำคืนที่แสนธรรมดาและอบอุ่น

ดวงตาขยับไหว เกาหมิ่งค่อยๆ ดึงสติกลับคืนมาท่ามกลางการฟื้นตัวอันยาวนาน เขากลับมายังช่วงเวลาที่เจ้าแห่งเมืองเลือดเลือกที่จะจากไป กลับมายังช่วงเวลาที่ไร้ซึ่งชะตากรรม

แสงไฟในอุโมงค์ดูราวกับเกลียวคลื่น สลับมืดสลับสว่างไปตามจังหวะการเคลื่อนที่ของรถโดยสาร

เกาหมิ่งใช้เวลานานกว่าจะปรับตัวได้ เขาพยายามทำความเข้าใจว่าตนเองอยู่ในเส้นเวลาไหน แต่แล้วเขาก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่า ในทุกเส้นเวลาของเขามักจะมีฉากนี้อยู่เสมอ

“วันนี้อีกแล้วงั้นหรือ?”

เขาเงยหน้ามองเพดานอุโมงค์โดยไม่รู้ตัว ไม่มีตัวเขา และไม่มีศพ

เขากอดกระเป๋าเอกสารที่ใส่คอมพิวเตอร์ไว้แน่น ร่างกายโยกเยกไปตามแรงกระแทกของรถ

รถโดยสารแล่นออกจากอุโมงค์อย่างมั่นคง เกาหมิ่งหันไปมองนอกหน้าต่างตามความเคยชิน ใต้แสงไฟริมทาง แสงสีขาวนวลทอดลงบนพื้นปูนสีเทา ตรงนั้นควรจะมีใครสักคนยืนอยู่ ตรงนั้นเคยมีใครบางคนรอเขาอยู่เสมอ

เขามองตามแสงไฟที่ห่างออกไป เกาหมิ่งไม่ขยับเขยื้อน เขาเกรงว่าจะพลาดอะไรบางอย่างไป