บทที่ 949 เหนือกว่าตัวฉัน

บทที่ 950 เหนือกว่าตัวฉัน

จมดิ่งอยู่ในความสิ้นหวัง เวลาราวกับหยุดนิ่ง ทำให้หายใจไม่ออก อนาคตถูกปิดกั้น อดีตกลายเป็นกรงขังที่ไม่อาจหลุดพ้น แต่เมื่อสายธารแห่งเวลาเริ่มไหลเวียน กระแสธารย่อย ๆ ก็หลั่งรินเข้าสู่รอยแยกของจิตใจ ความสิ้นหวังจางหายไป บาดแผลบนร่างกายของผู้คนก็เลือนลางลง เศษเสี้ยวจิตสำนึกของเกาหมิ่งกระจัดกระจายไปตามกระแสธารย่อยเหล่านั้น เขาอยู่เหนือกาลเวลา และอยู่ในกาลเวลาด้วย

ล่องลอยไปตามกระแส กาลเวลาผันผ่าน ไม่รู้ว่านานเท่าไร เขาเห็นเด็กน้อยคนหนึ่งหน้าตาคล้ายเฉินเกอถึงแปดเก้าส่วน กำลังแนบหน้ากับกระจกตู้จัดแสดงในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำแห่งหนึ่งในเมือง เหม่อมองปลาที่แหวกว่ายไปมา เขาหาอยู่นานก็ไม่เห็นเงาร่างอันมหึมานั้น