บทที่ 937 ฝันในฝันที่ไม่อาจตื่น

บทที่ 938 ฝันในฝันที่ไม่อาจตื่น

แสงจากยันต์อันเจิดจ้าที่รวบรวมทุกสรรพสิ่งของเก้าปรมาจารย์แห่งโชคชะตาพุ่งเข้าฟาดฟันใส่ต้นไม้ใหญ่แห่งโชคชะตา โซ่ตรวนสีทองเส้นแล้วเส้นเล่าแตกสลายลงตามแรงปะทะ โชคชะตาที่มนุษย์ปุถุชนไม่อาจแตะต้อง และข้อห้ามอันเป็นนิรันดร์ของโลกมนุษย์ถูกทำลายลงในวินาทีนี้

การใช้สัญลักษณ์แทนเทพ ยันต์คือสื่อกลางที่เชื่อมประสานระหว่างสวรรค์และมนุษย์ เป็นพาหะแห่งความปรารถนาของสรรพชีวิต ลายสายฟ้าคือความโกรธเกรี้ยว อักษรผีคือความยำเกรง และหมู่ดาวคือมหาปณิธาน ยันต์ทั้งเก้าที่ก้าวข้ามขีดจำกัดบรรจุไว้ด้วยคำอธิษฐานและแรงอาฆาตพยาบาทอันมหาศาลของโลกมนุษย์ มันคือการต่อต้านการถูกกดขี่และพันธนาการของสรรพสิ่ง พวกเขาทุ่มเทกำลังทั้งหมด ยันต์ทั้งเก้าฟาดฟันลงบนต้นไม้ใหญ่แห่งโชคชะตาที่ไม่อาจมองตรงๆ และไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้ ท้องฟ้าเหนือหัวของมนุษย์ราวกับถูกฉีกออกเป็นช่องโหว่ โชคลาภและอายุขัยร่วงหล่นลงมา หล่อเลี้ยงโลกมนุษย์ที่แห้งผาก หัวใจที่เย็นชา และดวงตาที่ว่างเปล่าไร้ความรู้สึก

“ฟันมันได้แล้ว!”