บทที่ 921 เสียงร้องไห้

บทที่ 922 เสียงร้องไห้

==================================================

"เรื่องพวกนั้น... เราผ่านมันมาด้วยกันชัด ๆ..." มือที่หลิวอียื่นออกไปถูกพ่อของเธอจับไว้ พ่อแก่ที่เพิ่งวางสายโทรศัพท์กลับมามีสีหน้าแย่มาก จ้องมองเกาหมิ่งด้วยความระแวดระวังอย่างยิ่ง

"ฉันเห็นมันจริง ๆ นะ คุณช่วยยืนยันให้ฉันได้ใช่ไหม?" หลิวอีที่นั่งอยู่บนรถเข็นกำแขนของเกาหมิ่งแน่น เธอราวกับตกลงไปในทะเลลึก คว้าเชือกเส้นเดียวไว้

เธอดูสวยกว่าที่เคย ราวกับย้อนวัยกลับไปเป็นเด็ก การเป็นบ้าบางครั้งก็เหมือนกับการกลับไปเป็นเด็ก แน่นอนว่าวิญญาณของเด็กย่อมสวมใส่เสื้อผ้าของผู้ใหญ่ไม่ได้