บทที่ 916 สังหาร

บทที่ 917 สังหาร

บางทีต้นไม้ใหญ่แห่งโชคชะตาอาจจะค้นพบชื่อจริงของเขาได้ก่อนที่เกาหมิ่งจะลงมือ สิ่งที่เกาหมิ่งทำได้มีเพียงการกำจัดสิ่งรบกวนทุกอย่าง และทุ่มสุดกำลังเพื่อสังหารต้นไม้ใหญ่แห่งโชคชะตานี้ให้สิ้นซาก โทรศัพท์มือถือในอุ้งมือเริ่มสั่นไหว หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากเบอร์ของคุณยาย แต่เกาหมิ่งไม่ได้กดรับ หลังจากคืนโทรศัพท์ให้เจ้าของเดิม เขาก็เดินออกจากโรงพยาบาลไป

“โลกมนุษย์แต่ละใบเปรียบเสมือนเส้นใบไม้บนต้นไม้ใหญ่แห่งโชคชะตา การสังหาร ‘เทพผี’ ในโลกที่กำเนิด ‘เทพผี’ ขึ้นมาอาจช่วยให้คนเหล่านั้นหลุดพ้นจากโชคชะตาที่จอมปลอมได้ แต่สำหรับโลกมนุษย์ที่ไม่มี ‘เทพผี’ ถือกำเนิดขึ้นมาล่ะ จะตัดเส้นใบแห่งโชคชะตานั้นได้อย่างไร?”