กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 862 เวลาคืออาหารที่โอชะที่สุด
“ถึงหรือยัง?”
ยิ่งเดินขึ้นไปชั้นบน เกาหมิ่งก็ยิ่งรู้สึกว่ารอบข้างมืดลงเรื่อยๆ ทั้งที่ไฟเซนเซอร์ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร แต่เขากลับรู้สึกเหมือนแสงสว่างถูกบางสิ่งที่พิเศษกว่านั้นบดบังเอาไว้
“ใกล้แล้ว”
เมื่ออ้อมหัวมุมหนึ่งไป หลี่จื้อก็ไม่กล้าเดินหน้าต่ออีก ราวกับกำลังจะถูกนำตัวไปลานประหาร ทุกย่างก้าวของเขาหนักอึ้งและยากลำบาก “ที่นี่แหละ”
บนผนังยังพอเห็นรอยไหม้จากไฟที่เคยโหมกระหน่ำ สิ่งที่น่าขนลุกคือบนผนังมีเส้นสายสีแดงละเอียดคล้ายกับเนื้อเยื่อใหม่ที่งอกออกมาจากแผลตกสะเก็ดของคน ปลายทางของเส้นสายสีแดงเหล่านั้นชี้ไปยังจุดเดียวกัน