บทที่ 860 ซาลาเปาอายุขัย

ตอนที่ 861 ซาลาเปาอายุขัย

“นายอาศัยอยู่ที่นี่งั้นเหรอ?” เซวียนเซ่อเกลียดพวกอืดอาดที่สุด เขาคว้าพวงกุญแจจากกระเป๋ากางเกงของหลี่จื้อมาลองไขอยู่สองสามครั้งจนเปิดประตูห้องเช่าออกได้

“เข้าไป!”

ห้องเช่าไม่กว้างนัก สภาพข้างในสกปรกราวกับกองขยะ ไม่เหมือนที่ที่มนุษย์จะอาศัยอยู่ได้เลย แต่เมื่อกลับมาถึงที่นี่ หลี่จื้อก็ดูสงบลงอย่างเห็นได้ชัด เขายิ้มโง่ๆ พลางนำรูปหน้าศพของหลี่โซ่วไปวางไว้บนโต๊ะเพียงตัวเดียวที่สะอาดที่สุด จากนั้นก็หยิบผลไม้ที่หามาได้เช็ดถูหลายรอบแล้ววางไว้ข้างๆ รูปนั้น

เซวียนเซ่อไม่ได้รบกวนหลี่จื้อ เขาขมวดคิ้วจนเป็นปม พลางรื้อค้นหาเบาะแสที่เป็นประโยชน์ภายในห้อง