บทที่ 843 ดอกไม้บานสะพรั่งบนโต๊ะผ่าตัด

บทที่ 844 ดอกไม้บานสะพรั่งบนโต๊ะผ่าตัด

บางคนมีชีวิตอยู่แต่เหมือนตายไปแล้ว บางคนตายไปแล้วกลับมีคุณูปการมากกว่าตอนมีชีวิตอยู่ นายแพทย์ปู้เฉินก็เป็นอย่างหลังอย่างไม่ต้องสงสัย

ไม่มีใครจำชื่อจริงของนายแพทย์ปู้ได้แล้ว ตั้งแต่เขาเข้ารับการรักษาจากนายแพทย์เกา เขาก็ถูกกำหนดให้เป็นคนไร้ตัวตน

ถูกกดลงกับพื้น ดวงตาของนายแพทย์ปู้เฉินดูเหมือนจะกลายเป็นปากของสัตว์ร้ายที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคม ราวกับจะกลืนกินนายแพทย์เกาลงไป แต่เมื่อยาเริ่มออกฤทธิ์ ความทรงจำของเขาก็แตกกระจายเหมือนฟองอากาศ โลกในสายตาของเขาเหมือนจิ๊กซอว์ที่ตกลงมาจากที่สูง แตกเป็นเสี่ยงๆ

“นายแพทย์เกา... คุณ...”