บทที่ 838 หมายเลขสอง

บทที่ 839 หมายเลขสอง

“กลิ่นเหล้าหึ่งเลยงั้นเหรอ?” ในหัวของหมอเกาผุดชื่อคนคนหนึ่งขึ้นมาทันที พ่อของเขาเอง ชายผู้ติดสุราเรื้อรังที่ไม่ยอมก้าวเท้าออกจากห้องนอนมานานแสนนาน

แต่ถ้าเป็นพ่อของเขา ตัวเขาเองก็ไม่มีความจำเป็นต้องเชื่อมต่อสมองกับอีกฝ่ายเลยนี่นา

ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร? เพื่อให้ฉันเข้าใจโลกของเขามากขึ้น? หรือเพื่อให้ฉันกลายเป็นเหมือนเขามากขึ้นกันแน่?

ยิ่งสืบลึกลงไป หมอเกาก็ยิ่งสับสน สมองของเขากำลังลืมบางสิ่งบางอย่างไป สิ่งที่สำคัญมากเสียด้วย