บทที่ 735 เสียง

บทที่ 736 เสียง

“ไม่ต้องเกร็งหรอก ฉันก็แค่ถามไปเรื่อยเปื่อย” เกาหมิ่งยังคงขับรถต่อไป พลางเหลือบมองคนขับผ่านกระจกหลังเป็นระยะ “พวกแกเป็นแนวหน้าในการปะทะของแก๊ง ต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงตลอดเวลา สุดท้ายแล้วพวกแกได้อะไรกลับมาบ้าง?”

คนขับนิ่งเงียบไปนานจนแน่ใจว่าเกาหมิ่งไม่ได้คิดจะฆ่าปิดปาก จึงตอบเสียงเบา “พวกเราที่อยู่ในแก๊ง สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความซื่อสัตย์ต่อพวกพ้อง”

“ว่านเซิ่งทำตัวเป็นอันธพาลรังแกชาวบ้าน ทำเรื่องชั่วช้ามาไม่น้อย ฉันเองก็เกือบถูกคนของว่านเซิ่งสับเป็นชิ้นๆ โยนให้หมากิน นี่หรือคือความซื่อสัตย์ที่พวกแกพูดถึง?” เกาหมิ่งพูดราวกับแค่ชวนคุยแก้เบื่อระหว่างขับรถ