บทที่ 715 แสงสุดท้าย

บทที่ 716 แสงสุดท้าย

รถของสมาคมเมตตาธรรมขับมาถึงบริเวณโรงงานยา อาคารบ้านเรือนริมถนนยังคงสภาพสมบูรณ์ ไม่เห็นร่องรอยความเสียหายแม้แต่น้อย

“เรามาถึงแล้ว”

คนขับไม่กล้าลงจากรถ มือทั้งสองข้างกำพวงมาลัยแน่น เท้าเขย่งขึ้นลงด้วยความกระวนกระวาย

“ท่านสมาชิกสภาฉือเหม่ยอยู่กับเรา ไม่ต้องกลัว” เจี่ยโหย่วจื้อปลอบคนขับ แต่แผ่นหลังของเขาเองก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น เขาพยายามทำตัวให้สงบ

“ปัง!”

ประตูรถเปิดออก ลมหนาวพัดเข้ามาในรถ เกาหมิ่งเป็นคนแรกที่ก้าวลงจากรถ

“คนหายไปไหนหมด?”