บทที่ 707 สวมอาภรณ์แห่งแสงให้แก่ความมืด

บทที่ 708 สวมอาภรณ์แห่งแสงให้แก่ความมืด

ห้องทำงานหมายเลขหนึ่งตกแต่งอย่างเรียบง่ายและสะอาดตา โดยใช้สีขาวเป็นหลักและสีเหลืองอ่อนเป็นสีรอง บรรยากาศโดยรวมให้ความรู้สึกอบอุ่นและบริสุทธิ์ จนทำให้ผู้ที่เข้ามาเยือนเผลอคลายความระแวดระวังลงโดยไม่รู้ตัว

ภายในห้องไม่มีการประดับดอกไม้หรือจุดเครื่องหอม ทว่ากลับมีกลิ่นหอมจางๆ ลอยอบอวลอยู่ กลิ่นนั้นให้ความรู้สึกเหมือนได้กลับสู่อ้อมกอดของมารดา เป็นความรู้สึกที่ปลอดภัยอย่างยิ่ง

หลังจากตรวจเอกสารฉบับสุดท้ายเสร็จ หญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานจึงเงยหน้าขึ้นมองเกาหมิ่ง ในจังหวะที่เธอเงยหน้าขึ้นนั้น ห้องทั้งห้องดูเหมือนจะสว่างไสวขึ้นมาทันที แม้แต่ความมืดในมุมห้องก็ถูกขับไล่จนหมดสิ้น