บทที่ 697 ผมมียาชนิดใหม่

บทที่ 698 ผมมียาชนิดใหม่

เงินในกระเป๋าของเกาหมิ่งใกล้จะหมดแล้ว ถ้าควักออกมาอีกก็คงต้องเอาบัตรโดยสารรถเมล์ของอู๋เวยออกมาด้วย เกาหมิ่งเหงื่อผุดที่หน้าผาก เขารู้ดีว่าถ้าเขาไม่มีเงินพอ เจ้าหน้าที่สองคนนั้นจะต้องกักตัวเขาไว้ที่นี่แน่

“จะหวังให้เจี่ยโหย่วจื้อกับคนอื่นมาไถ่ตัวผม สู้หวังให้ระดับไม่อาจกล่าวตายกะทันหันยังจะดีกว่า” เกาหมิ่งกำลังกลุ้มใจ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยกำลังใกล้เข้ามา เขามองไปยังสวนหลังบ้านที่มีป้ายห้ามเข้า ชายหนุ่มรูปร่างธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่มีตัวตนโดดเด่นกำลังเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

“ตำรวจยามค่ำคืนที่เจอเมื่อคืนคือเขา!”