บทที่ 657 เทพอสูร!

บทที่ 658 เทพอสูร!

เสียงเพลงวาฬที่ดังก้องอยู่ภายในเกาะร้าง ราวกับเสียงจากยุคบรรพกาล มันทำลายกำแพงแห่งกาลเวลาและดังกังวานไปทั่วโลกส่วนลึก ณ ห้วงเวลานี้

ทะเลหมอกปั่นป่วน ความสิ้นหวังของมนุษย์ถูกกระแทกจนลอยฟุ้ง กลายเป็นหิมะสีดำที่โปรยปรายไปทั่ว

ความเจ็บปวดทั้งมวลที่พบเห็น และความโศกเศร้าที่ตกตะกอนอยู่ในความทรงจำ ต่างถูกดึงดูดเข้าหาเกาะโดดเดี่ยวแห่งนั้น

“ช่างงดงามเหลือเกิน...”

ในห้วงภวังค์ เกาหมิ่งลืมตาขึ้น เขามองดูหิมะสีดำที่โปรยปรายเต็มท้องฟ้า

ในตอนที่เสียงเพลงวาฬดังขึ้น พลังของเทวรูปมายาถูกรบกวน ทำให้เกาหมิ่งเพิ่งตระหนักได้ว่า แม้ร่างกายและจิตวิญญาณของเขาจะเน่าเปื่อยอย่างหนัก แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นที่ต้องฆ่าตัวตายเพื่อเริ่มใหม่