บทที่ 656 เพลงวาฬ

บทที่ 657 เพลงวาฬ

“ระวัง! เราอาจจะหลุดเข้ามาในโลกชั้นลึกแล้ว!” หมายเลขสองตะโกนเตือนเสียงดัง เกาหมิ่งเองก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก ทั้งตัวเขาและเทพอสูรเลือดเนื้อต่างสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่ยากจะบรรยาย

“ดูเหมือนจะอยู่ข้างบนนั่น”

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ท่ามกลางหมอกหนาทึบที่ไร้ขอบเขต มีเงาดำขนาดมหึมาลอยเด่นอยู่

เทวรูปไร้หน้ายื่นมือไปเกาะขอบประตู พวกมันดูเหมือนจะรับรู้ถึงอะไรบางอย่างได้ จึงพากันหันไปมองยังทิศทางหนึ่งบนฟากฟ้า

“ไม่ต้องสนว่ามันคืออะไร รีบไปก่อน!” นี่เป็นครั้งแรกที่เกาหมิ่งได้รู้ว่าการที่วิญญาณเน่าเปื่อยนั้นน่ากลัวเพียงใด ดวงตาของเขาแทบจะหลุดออกจากเบ้า ประสาทสัมผัสทั้งห้าเริ่มเสื่อมถอย และความทรงจำก็เริ่มจางหายกลายเป็นสีเทา