บทที่ 609 ตามหาตัวตนที่หายไป

บทที่ 610 ตามหาตัวตนที่หายไป?

เม็ดยาที่เสื่อมสภาพในจุดชีพจรเริ่มหลอมละลาย ทว่าเกาหมิ่งกลับจมดิ่งลงไปในเศษเสี้ยวความทรงจำเหล่านั้นอย่างถอนตัวไม่ขึ้น เขาเฝ้าพลิกดูและสัมผัสถึงมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งเมื่อเห็นเศษเสี้ยวความทรงจำชิ้นสุดท้าย อารมณ์ความรู้สึกที่ซ่อนเร้นอยู่ลึกสุดใจก็ไหลทะลักออกมาจากความมืดมิด

ไม่ใช่ความโศกเศร้า และไม่ใช่การปล่อยวาง แต่มันคือความโดดเดี่ยวที่แปลกประหลาดอย่างยิ่ง

การตายแล้วเกิดใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่า ผู้คนรอบข้างอาจเคยพบเจอเกาหมิ่งเพียงครั้งเดียว แต่เกาหมิ่งกลับเดินสวนกับพวกเขามานับพันครั้ง ความพยายามทั้งหมดล้วนนำไปสู่จุดจบที่เลวร้ายที่สุด ในการดิ้นรนที่ไม่มีวันสิ้นสุดนี้ ดูเหมือนบนเส้นทางนี้จะเหลือเพียงเกาหมิ่งอยู่เพียงลำพัง