บทที่ 604 เหนือสรรพชีวิต ในใจสรรพชีวิต

บทที่ 605 เหนือสรรพชีวิต ในใจสรรพชีวิต

ความสิ้นหวังทะลักออกมาจากอกของเกาหมิ่ง มหาสมุทรสีดำอันไร้ที่สิ้นสุดนั้นช่างเข้ากันได้ดีกับห้องปรุงยาที่มืดมิดตรงหน้า เกาหมิ่งแผดเสียงร้องออกมาอย่างสุดเหวี่ยง สองมือจิกกดลงบนผิวเนื้อและซี่โครง ความเจ็บปวดที่พุ่งถึงขีดสุดกลายเป็นความตื่นเต้นที่ไม่อาจบรรยายได้ เขากำลังเหยียบย่างอยู่บนเส้นแบ่งความเป็นความตาย พร้อมกับเชิดหน้าขึ้นสูง

“เซียนกงที่พวกเจ้าตามหาอยู่ที่นี่ไง! อยู่ในใจของข้า!”

ไม่จำเป็นต้องใช้เตาปรุงยาใดๆ เกาหมิ่งใช้ร่างกายของตนเป็นดั่งเตาหลอม ร่างกายมนุษย์คือจักรวาลเล็กๆ และจักรวาลก็ไม่ต่างอะไรกับร่างกายมนุษย์ที่ยิ่งใหญ่