บทที่ 529 คนที่ไม่มีตัวตน

บทที่ 530 คนที่ไม่มีตัวตน

“คุยสาย? เสียงนั้นเป็นคุณ!” แววตาของชายชราสว่างวาบขึ้นมาทันที ราวกับมีลำแสงสาดส่องเข้าไปในบ้านเก่าที่ถูกปิดตายมาเนิ่นนาน

เกาหมิ่งพยักหน้าเบาๆ เขาไม่แน่ใจว่าในห้องนี้มีกล้องวงจรปิดหรือไม่ จึงไม่ได้หยิบวิทยุสื่อสารของตัวเองออกมา เขาเพียงแค่กวาดสายตามองคร่าวๆ วิทยุในมือชายชรานั้นแตกต่างจากของเขาอย่างสิ้นเชิง มันถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี ไม่มีคราบสกปรกแม้แต่น้อย เพียงแต่บนตัวเครื่องมีตัวอักษรประหลาดเขียนอยู่

ตัวอักษรที่ซับซ้อนเหล่านั้น เกาหมิ่งอ่านไม่ออกว่าหมายความว่าอย่างไร แต่เขารู้สึกคุ้นตาเหมือนเคยเห็นตัวอักษรลักษณะนี้บนศาลเจ้าแห่งหนึ่งมาก่อน