บทที่ 519 คนลวง คนเขลา และคนกะล่อน

บทที่ 520 คนลวง คนเขลา และคนกะล่อน

“แกเดินนำไป” จื่อเกอผลักหลังสวี่เต๋ออี

“ทำไมต้องเป็นฉัน?” สวี่เต๋อมองรั้วเหล็กที่ถูกชนจนพังยับเยิน รวมถึงเศษเนื้อปลาส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งบนพื้น เขารู้สึกสะอิดสะเอียนจนแทบอาเจียน

“เลิกพูดมากสักที!” จื่อเกอยกขวานขึ้น “ฉันต้องคอยดูเหยาเหยา ส่วนไอ้คนเขลานั่นก็แบกเจ้าของบ้านอยู่ มีแค่แกเท่านั้นที่ว่างงาน”

สวี่เต๋ออีจำใจต้องถือตะเกียงน้ำมันเดินผ่านช่องโหว่ของรั้วเข้าไปในชั้นสี่อย่างไม่เต็มใจนัก

เป็นไปตามที่เจ้าของบ้านบอกไว้ ห้องทุกห้องบนชั้นสี่ไม่มีการติดตั้งบานประตู มองเข้าไปเห็นเพียงช่องว่างมืดมิดราวกับปากถ้ำ

“พวกนายอย่าเดินห่างจากฉันเกินไปนะ” สวี่เต๋ออีคลำไปตามผนัง เดินไปได้ไม่กี่ก้าวเขาก็ร้องลั่น