บทที่ 518 ห้องที่สี่

บทที่ 519 ห้องที่สี่

ต้นสนในคืนฤดูหนาวดูราวกับยักษ์ใหญ่ที่ยืนตระหง่าน พวกมันยืดกิ่งก้านสาขาบดบังพายุหิมะและลมเหนือที่พัดหวีดหวิว โอบล้อมกันจนกลายเป็นเปลเด็กขนาดมหึมาที่ช่วยให้ทารกซึ่งถือกำเนิดในความมืดมิดสามารถหลับใหลได้อย่างสงบ

เกาหมิ่งเดินอยู่ท่ามกลางป่าสน ที่นี่ไร้ซึ่งความอึกทึกจากโลกภายนอก รอบข้างเงียบสงัดจนน่าขนลุก นานครั้งจะมีก้อนหิมะร่วงหล่นลงมาบนเสื้อผ้าของเขา

เกาหมิ่งหยิบกล่องยาที่ถูกใช้แล้วขึ้นมา ก่อนจะเดินไปยังจุดนัดพบกับเด็กหญิงตัวน้อย โพรงต้นไม้นั้นว่างเปล่า ก้อนสำลีส่งกลิ่นเหม็นเน่าและตุ๊กตาผ้าหายไปอย่างไร้ร่องรอย