บทที่ 455 ฉันกับเหล่าผู้สมรู้ร่วมคิดของฉัน

บทที่ 456 ฉันกับเหล่าผู้สมรู้ร่วมคิดของฉัน

ในวินาทีที่รถบัสแล่นผ่านไป เกาหมิ่งเห็นเอกสารภาพจำนวนมากกระจัดกระจายอยู่รอบรถจักรยานไฟฟ้า นั่นดูเหมือนจะเป็นร่างแบบเกมที่เขาเคยออกแบบให้เซวียนเหวิน

“ต้าโก่วกับคนอื่นๆ จำเซวียนเหวินไม่ได้แล้ว หรือเป็นเพราะเซวียนเหวินเข้าไปในอุโมงค์? เธอออกจากฮั่นไห่ไปแล้วงั้นเหรอ?”

ทุกครั้งที่ตายแล้วย้อนเวลากลับมา เกาหมิ่งมักจะนั่งซ้อนท้ายเซวียนเหวิน อาศัยรถจักรยานไฟฟ้าคันเก่าคร่ำคร่านั่นฝ่าความมืดมิดเพื่อไปให้ถึงฮั่นไห่

ในตอนนั้น เกาหมิ่งที่ขวัญหนีดีฝ่อและเต็มไปด้วยบาดแผลคือคนที่ดูน่าสมเพชและอนาถที่สุด แต่เซวียนเหวินก็คอยแบกเขาขึ้นหลังครั้งแล้วครั้งเล่า บังคับให้เขากอดเอวเธอไว้ ราวกับจะมัดเขาติดไว้กับเบาะหลัง