บทที่ 430 เทพอสูรและผีความฝัน

บทที่ 431 เทพอสูรและผีความฝัน

ความเชื่อคือรากฐานของสิ่งที่หวังไว้ และเป็นหลักฐานของสิ่งที่ยังมองไม่เห็น

เดิมทีเกาหมิ่งคิดว่าหากตนไม่ไปแตะต้องความคิดที่ขุ่นมัวและสกปรกเหล่านั้น เขาก็จะสามารถผ่านความทรงจำช่วงนี้ไปได้อย่างปลอดภัย แต่ไม่นานเขาก็พบปัญหาหนึ่ง ความคิดที่ขุ่นมัวเหล่านั้นไม่ได้มาจากตัวเทพอสูรแห่งอนาคต แต่มาจากเหล่าคนเป็นที่ถูกชะตากรรมทรมานต่างหาก

สำหรับผู้ที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงโชคชะตาได้ ความเชื่อและเทพเจ้าจึงกลายเป็นที่พักพิงทางใจ นี่ไม่ใช่ข้ออ้างในการหลบหนี แต่เป็นการปลอบประโลมตนเองในยามที่จนหนทางที่สุด

ยิ่งหลอมรวมความคิดเหล่านั้นมากเท่าไร แรงกรรมและความปรารถนาของสรรพชีวิตก็ยิ่งรวมตัวกันมากขึ้นเท่านั้น สายตาของเกาหมิ่งค่อยๆ ไม่จำกัดอยู่แค่ในบ้านเฮี้ยนแห่งนี้อีกต่อไป ดวงตาของผู้ศรัทธาทุกคนกลายเป็นดวงตาของเขา