บทที่ 429 ตัวฉันที่ไร้อนาคต

บทที่ 430 ตัวฉันที่ไร้อนาคต

เมื่อบ้านหลังหนึ่งเริ่มโหยหาที่จะมีคนเข้ามาอาศัยอยู่มากขึ้นเรื่อยๆ โอกาสที่มันจะกลายเป็นบ้านเฮี้ยนจริงๆ นั้นมีสูงมาก

อาจเป็นเพราะได้ยินคำอ้อนวอนและคำสวดภาวนามามากเกินไป ได้เห็นคราบเลือดและการเข่นฆ่ามานับไม่ถ้วน ภายในจิตใจของเกาหมิ่งเริ่มมีความคิดแปลกๆ ผุดขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ทุกความคิดล้วนยั่วยุให้เขาทำในสิ่งที่บ้านไม่ควรทำ เช่น การหาความสำราญเหมือนพวกฆาตกร คอยจ้องมองสิ่งมีชีวิตทุกตนที่ย่างกรายเข้ามาใกล้

เกาหมิ่งอดทนต่อความทุกข์ทรมานมานับไม่ถ้วน เขาจึงไม่ได้ถูกความคิดเหล่านั้นครอบงำ และปล่อยให้ตัวบ้านทรุดโทรมไปตามกาลเวลา

พื้นดินแตกร้าว หลังคาพังทลาย วัชพืชงอกเงยตามมุมห้อง และหยากไย่ปกคลุมไปทั่วขื่อคาน