บทที่ 421 กรงขังของเกาหยุน

บทที่ 422 กรงขังของเกาหยุน

“คนที่ควรจะหนีเอาตัวรอดคือเกาหมิ่งต่างหาก” ซือถูอันเผยสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อเกาหมิ่ง

“แกกลัวงั้นเหรอ?” เกาหยุนผู้ที่มีสีหน้าเรียบเฉยราวกับมีเพียงอารมณ์เดียวมาโดยตลอด ค่อยๆ เผยรอยยิ้มจางๆ ออกมา “ไม่นึกเลยว่าในเมืองนี้จะมีคนที่แกหวาดกลัวด้วย ไม่เหมือนแกเลยนะ ซือถูอัน”

“หลังจากออกจากวิทยาลัยเอกชนฮั่นเต๋อ แกก็พูดมากขึ้่นนะ” ซือถูอันก้าวไปข้างหน้า มือหนึ่งดึงรั้งโซ่ตรวนที่พันธนาการร่างตนเองไว้ แล้วตะโกนใส่เทวรูปดินไร้หัว “เทพแห่งอนาคต ข้าตกลงตามเงื่อนไขทุกอย่างของท่าน ข้ายินดีจะเป็นสาวกของท่าน มาเถิด! ใช้ร่างของข้าเป็นศาลเจ้าของท่านเสีย!”